Fotoos Alex

Alex is een sportieve jongen. Hier een foto waar hij bezig is met taekwondo. Hij heeft laatste twee medailles gewonnen: een bij stijl lopen en eentje bij sparren. Hij geeft zich helemaal, zoals alleen een kind dat kan.

 

Nieuwe dag, nieuwe kansen

Daar zit hij dan. Met een kater. Niet van de drank, maar van zijn geest. Het weer is niet veel vandaag. Geen zon. In tegenstelling tot de tropische dagen van de afgelopen week. Iedere morgen hetzelfde ritueel. Wakker worden, een kloterig zwaar gevoel, roken, fietsen op zijn hometrainer om weer los te komen uit zijn ochtendimpasse, yogaoefeningen, douchen en mediteren. Pas dan voelt hij zich weer een beetje mens. Het is de hoogste tijd om dit te veranderen. Zonder te roken zijn dagen te beginnen.

Kijk naar je zoon. De spontaniteit en de vrolijkheid. Het gewoon doen zonder te denken. Dat is waar het om gaat. Leven vanuit je tenen, vanuit de diepste zelf. Laat het verleden met al zijn frustraties los. Leef vanuit je grootste verlangen. Dan komt het allemaal goed. Anders blijf je steeds hetzelfde ritueel herhalen. En dat is niet wat je werkelijk wilt. Wat je echt wilt, dat is vrij zij. Leven in de ademhaling van de momenten.

Hij zat te veel met die stomme rechtzaak in zijn hoofd. Op 3 juli was het dan zo ver. Dan staan twee mensen die ooit hartstochtelijk verliefd waren tegenover elkaar in de rechtzaal. Tot hun tanden gewapend om ieder hun eigen gelijk te halen. Het enige wat hij wilde, dat was zijn zoontje meer bij zich hebben. Hem koesteren en verzorgen. Genieten van wat hij samen met haar geschapen had.

Geen ellende meer. Leven en genieten. Gelukkig zijn. Zij is blijven steken in haar teleurstellingen en verdriet. Haar diep gekoesterde verlangen is niet uitgekomen. Ik dacht oud te worden met jou. Dat zou hij ook wel willen, maar het was anders gelopen. Zijn ouden bindingsangst had het hem razend benauwd doen krijgen bij haar woorden "zullen we trouwen". Op de een of andere manier wekte dat woordje 'trouwen' iets bij hem op waar hij geen raad mee wist.

En nu zat hij daar. Alleen. Geen vriendin. Zijn vogeltje Tweety was zijn enige gezelschap in de ochtend als hij beneden kwam. Geen blij kind of een vrouw die hem warm begroeten. Hij moest weer terugdenken aan een aantal jaren geleden. Hij ging nog in de ochtend naar zijn werk. Zij, met hun kind op haar armen, kuste hem. Hij fietste naar zijn werk. Bij terugkomst zag hij hun Alex door de ramen. Dat kleine krullebolletje spelen de op de grond.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto Alex

Hier is hij dan mijn kleine boeddha.

Alex als boeddha

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Avontuur

Dertien zou een ongeluksgetal zijn. Ik heb er vandaag niets van gemerkt. Dertien juni is het vandaag. Morgenmiddag zie ik Alex weer. Mijn kleine knuffelbeertje. De dagen kunnen leeg en stil zijn zonder hem. "In zijn hoofd en zijn hart ben je altijd zijn vader", zei zij tegen mij. Mooie woorden. Waar. Liever nog zou ik hem vaker bij me hebben. Hopelijk realiseert de rechter zich ook hoe belangrijk het voor een vader en een kind is om elkaar met zekere regelmaat te zien. Vaker dan twee keer in de week.

Het leven is een zoektocht naar alles wat je al hebt. Het gaat om het zien. In het moment van het hier en nu zijn. 'Wees de bloem'. 'Ben wat je doet.'

 

 

 

 

Op reis door mijn ziel

Vandaag ben ik aan een nieuwe reis begonnen. In mijn geest en op internet. Deze dag is vroeg gestart met het wegbrengen van mijn moeder en haar vriendin Truus naar Roermond. Vanaf daar zijn zij vetrokken richting Lourdes. Niet op bedevaart, maar gewoon negen dag weg. Gewacht tot de bus wegreed. Daarna huiswaarts gereden. Op mijn hometrainer geklommen en mijn dagelijkse half uurte frustratie weg gefietst. Tot het zweet echt begint te komen. Dan is het goed. Als de serotonine weer begint te stromen. Nat van het zweet stap ik af. Boven trek is alles uit en doe ik mijn yogaoefeningen. In de douche spoel ik alles van me af. Zeep mezelf in. Handen die over mijn lichaam gaan. Geen zachte vrouwenhanden, maar mijn eigen handen.